Firstly I should explain the technology stack and what I want to do.

1- I need a RIA technology to push data from server to the client. Because I do not want to ask the server periodically if he has something new for him. This is an old-fashioned bullshit. So I will use Flex for user interface.

2- On server side, I want to process the requests asynchronously not to lock the user interface during the process. So, I need the “fire and forget” methodology of the JMS(Java Messaging Service) API. At this point I should emphasize that JMS is just an API to standardize the messaging services. There are plenty of implementations of JMS. I have chosen ActiveMQ because it has a support for:

• virtual destinations to lower the number of required connections to message broker.
• message persistance,
• consumer priority,
• message grouping,
• different protocols like TCP,NIO to achieve the message broker and even an embedded one…

3- I want to do a professional job. What does it mean? I really really demand just to do my business and not to struggle with initilization and lifecycle management of the objects and decouple the modules to be able to plug them out when I found a more interesting and “new good-boy of the town” technology. Thus, I used Spring. Spring will initialize my objects, kill them when they are done. All I will do is to order what I want in the application context xml. Spring will do the job. Thanks Spring, love you, call me, my number is five oh five, oh sorry =)

4- The hard part, integrating the client and server side. That means, when client requests something, I need to solve it, send it to the server, the JMS destination, then take the message back and push it to the clients back. Ouucch? Shall I do this all by myself? Dont worry my friend, you will never walk alone. Spring-BlazeDS Integration will handle this all. You will just configure them. You are the boss, the king, the lord… Sorry, I am hooked on my words again. Somebody stop me:)

Well, lets do the job. Because words are cheap, time is too expensive. OK.

The diagram summarizes what we will do. Please look at it and if you are experienced correct me. There may be some misunderstanding of me. Care it, I really worked hard on it. Just for you man, just for you.

On client side, we will use the messaging API of Flex. It has consumers and producers. Producers generate a message and send it to post office called destination. The consumers subscribe to this destination. And wait for it, the clients the consumers that are subscribed to this destination are pushed this message. Wait wait wait… Pushed? Yeaah. Wow… But who do this magic, man? Blaze DS… Thanks to god, -or Adobe- there is this service that pushes the message to the desired consumers back. This is legendary, really.

The magic of the Blaze DS is the message broker. It finds the subscribers that are subscribed to the destination and push the message to them. Consumers do what they want with it. In our project BlazeDS runs on the server-side and it is managed by Spring. So lets first create our Flex mini project and then send our message to the BlazeDS message broker:

You see the consumer and producer definitions on line 2 and 3. We gave the same destination parameter to both of them. (This destination is in the ActiveMQ domain, the leftmost object in the diagram) Same client will produce a message and read it back after BlazeDS message broker push it back.

In diagram, you see the AMF channel. It is basically a channel that passes an actionscript object. It has an efficient format to carry the objects -much better than transporting them as XML-

On this AMF channel we transport our actionscript object message to the BlazeDS. So we define two AMF channels and set the channelset of the producer and consumer to this channel set. On the server hand of the channel the message is converted to a Java object and will be sent to the JMS destination. How? We will see it.

I say “message” repeated times. What the hack is that? As you can see, it is the AsyncMessage object. I will not dive into the details of the client side code more.

Going by step by step, everything will be clear. In this step, from Flex side we will request to the web context. And via a servlet request dispatcher, we direct this request to the Spring context. So lets define our dispatcher servlet:

 <servlet>
        <servlet-name>Spring MVC Dispatcher Servlet</servlet-name>
        <servlet-class>
            org.springframework.web.servlet.DispatcherServlet
        </servlet-class>
        <init-param>
            <param-name>contextConfigLocation</param-name>
            <param-value>/WEB-INF/applicationContext.xml</param-value>
        </init-param>
        <load-on-startup>1</load-on-startup>
    </servlet>
 
    <!-- Map all *.spring requests to the DispatcherServlet for handling -->
    <servlet-mapping>
        <servlet-name>Spring MVC Dispatcher Servlet</servlet-name>
        <url-pattern>/spring/*</url-pattern>
    </servlet-mapping>

Ok, we will redirect a request that has a “spring” part to the Spring context. So

http://{HOST}/{PROJECT_NAME}/spring/…

such a request will be redirected to the Spring context. After that, this request should be sent to the AMF channel endpoint. For this, the channel should be configured properly in the Spring context. Remember, we need the “spring” part, then we expand our URI such a way that it consists the channel endpoint part.

I configured the channel part like this:

<channel-definition id="my-amf" class="mx.messaging.channels.AMFChannel">
            <endpoint url="{HOST}/{PROJECT_NAME}/spring/amf" 
 
class="flex.messaging.endpoints.AMFEndpoint"/>
</channel-definition>

So, the request “{HOST}/{PROJECT_NAME}/spring/amf” will be dispatched to the Spring context first and then the AMF channel endpoint.

Now, we are going on following the diagram. The labeled as 3 parts are in BlazeDS domain. BlazeDS has a HTTPFlexSession that controls the flex session and a listener that listens the AMFChannelEndpoint for new messages. We define it in the web.xml as:

<listener>
        <listener-class>flex.messaging.HttpFlexSession</listener-class>
</listener>

This listener waits for a message and pass it through the message broker. Between two of them, an interceptor may be allocated. This interceptor may be managed by the Spring. So this interceptor may be registered as a bean in the Spring context:

<flex:message-broker>
        <flex:message-interceptor ref="interceptor"/>
</flex:message-broker>
<bean id="interceptor" class="PaperUpdateMessageProcessor"/>

Here, PaperUpdateMessageProcessor implements org.springframework.flex.core.MessageInterceptor.

As you can see in the diagram, the message coming from the interceptor is pushed to the JMS destination by messagebroker. But while transporting an adapter function should be invoked. This adapter for the MessageService integrates Flex messaging with Java Message Service destinations and configured in the messaging-config.xml with “jms” id:

<adapters>
        <adapter-definition id="actionscript" class="flex.messaging.services.messaging.adapters.ActionScriptAdapter" default="true" />
        <adapter-definition id="jms" class="flex.messaging.services.messaging.adapters.JMSAdapter"/>
</adapters>

Büyük ihtimalle yanlış bir şey yapıyorum ama,

Projemdeki entityleri ayrı bir proje olarak tutup jar olarak eklediğim için Maven’a geçişimden sonra bir dependency olarak gösteriyorum:

Dependency’nin scope’unun system olması önemli. Bunu sistem olarak ekledikten sonra yolunu gösteriyorum.

(Büyük ihtimalle bunu local repository’e eklemenin çok daha profesyonel bir yolu olmalı. Araştıracağım. Zira bu blog kimseye bir şey öğretmek için yazılmıyor. Sadece ileride hangi yollardan geçtiğimi görmek, yanlışlarımı gözüme sokmak, kafama çarpmak için tutuluyor. O yüzden bu yolu bulduğum zaman bu postu da güncelleyeceğim. Bence hepiniz seksi insanlarsınız. Bunun kıymetini bilin.)

            paperify
            entities
            1.0.0
            system
            D:\NetBeansProjects\entities\dist\entities.jar

atatürk aynı zamanda bir insan. bu yüzden evine insanlar gidip geliyor. e sevilen biri olduğundan çok fazla misafiri var.
bir ayet inip de “peygamberinizin evine gitmeyin, o yoruluyor, gitmeden haber verin, az kalın” diye uyarmadığı için, atatürk de misafirlerine çok değer verdiğinden onları evinden uzak tutamıyor. gelen misafir saatlerce oturuyor. bir köpeği saatlerce odaya kitleyemeyeceği için atatürk foks’u serbest bırakıyor. bu da, sehpaların altına giriyor, misafirlerin pantolonlarının paçalarını yiyor, kemiriyor, parçalıyor.
bundan mahçup olan atatürk, terzisine bu pantolonların aynısını yaptırıyor ve sahiplerine gönderiyor.

bunu farkeden misafirler başıyor cingözlüğe. eski pantolonlarıyla gidiyor ve paçalarını foks!a yediriyorlar. böyle böyle gardroblarını yeniliyorlar. cingözler. cingöz dedik ya, atatürk bu yüzden onları da seviyor ve sesini çıkartmıyor.

dostlarım, şimdi bir özet çıkartacağım.
hani atatürk’ün yaşamında neredeyse hiç özel mülkiyeti yoktur ya, ha işte bunun iki sebebi vardır:

1- mal düşkünü olmaması ve her şeyini milletine adaması.
2- foks.

buna para mı yeter? yetmez.

Etrafını kolaçan etti. Babasının devlet memuriyetinden kalma alışkanlıklarını ve onun da çocukluğunun izini taşıyordu tüm duvarlar: Şampanya rengi ve 3 yaşındaki bir çocuğun kara kalem soyut çalışmaları…

“Saklan, geliyorlar” diye tekrarladı.

Tekrar bakındı etrafına. Bir iz daha taşıyordu tüm odalar, ne olduğunu anlayamadığı, yalnızca minderlerinden kendisine ev yaptığı koltukların gitmiş olduğunu farkettiği o haciz gününden. Hiçbir eşya yoktu evde.

“Saklan çocuk! Çok geç olmadan !”

Kimden saklanacaktı. Neyden saklanacaktı? Başı dönüyordu.

“Çok geç ! ”

Çok geçti artık. Çocukluğunun izleri öylesine canlıydı ki karşısında, elleriyle gözlerini kapadı. Saklandığını zannediyordu işte. Kaybolduğunu, görünmez olduğunu.

“Ne yapacaksın şimdi?”

Neyi ne yapacağım, ne oldu, kimden saklanmam gerekiyordu, saklandım ya işte, kimse görmedi ki beni. Niye geldim ki buraya?

“Emekli olayım da, bir daha şu duvarların şampanya rengi olduğunu görürsem gözlerimi kapatın.” diye gülümsedi gözlerini kısıp hafifçe gülümseyerek.

Gözlerini kapattılar babamın. Bizden istemişti oysa ki. Kapattırmazdık ki gözlerini burda olsaydı; yok…

Saklanamamıştın işte çocuk, gözlerini elinle kapadığında. Saklanamadın pişmanlıklarından. Geldiler ve seni şimdi götürecekler.

Babasının yalnızlığını yüzüne vururdu. O da susar, gözlerini kısardı hafifçe, dişlerini sıkardı. Yanak hatları keskinleşir, bir asker sertliği çökerdi yüzüne, sonra gözleri hafifçe dolar; yerini bir bebeğin masumluğuna bırakırdı. Oğlunun kapıyı çarpıp çıkmasını beklerdi. Bunu yapacaktı çünkü. Hep yapardı. O sesi duyduktan sonra bir cigara daha çıkarır tablasından, çantasındaki borç makbuzlarını çıkartıp hesap yapmaya koyulurdu. Çoğu borç kağıdının uçları hafifçe ıslanarak kabarmış, yer yer de mürekkebi dağılmış.

Başkasına karşı boynunu eğmeyen o dev gibi adam, oğlunun her dediğini kabulleniyor, boynunu eğip dinliyordu. Oğlu da kendini güçlü zannediyordu, dediklerini kabul ettiren, babasını bile dize getiren kudretli bir ‘adam’.

Babasının gözlerindeki “oğlum büyüyor, güçleniyor” parıltısını, “oğluma söz geçiremiyorum, o çok güçlü” çaresizliği sanıyordu. Onu can damarından vuruyordu sürekli. Konuşacak kimsesinin olmamasıyla, bunun bir sebebinin olması gerektiği ve bunun ondan kaynaklandığıyla. Gücüne gidiyordu babasının çokça seveni olmaması. Kendisi sevmeyi deneseydi ya. Yapmadı.

Kendisinin çok sevimli, candan, sevilen birisi olduğunu düşünüyordu. Pençelerini sakladığını, bu sayede sevildiğini…

Bilmiyordu ki çocuk, insanların büyüdükçe kendileriyle kalacaklarını. Bir çocuğa kendisini güçlü hissettirmenin, onu “adam” olduğuna inandırmanın, onu tam da istediği gibi yaşatmanın ne kadar zor olduğunu, kendinden vazgeçmek demek olduğunu bilmiyordu ki.

İtiraf ediyorum, ne yaparsanız yapın şimdi bana. İdam edin, suçluyum:

Güçlü değilim ben baba. Pençelerimi gösteremeyişimin nedeni onların olmayışıymış.
Senin kadar kimsesizim. Uğruna kendimden vazgeçebileceğim bir oğlum da yok, her gün kapıyı çarpıp çıkan. Yok.

Ve baba, bu duvarlar şampanya rengi olmayacak artık. Yeni bir hayata başlayacaksın, her gün yumurtanı tavuklarından kendin alacaksın. Keşke burada olsaydın baba.

Ellerimle gözlerimi kapadım. Son bir kez saklanmayı denedim.

eskilerden bir yazı.

öncelikle sohbet sırasında da dile getirdiğim üzüntümü buraya da aktarmak istiyorum. ali sirmen şöyle bir şey dedi: “ergenekon davası için toplanan delillerde darbe hakkında konuşulduğunu gösteren kayıtlar var. fakat darbeden konuşuluyor olması bir şey ifade etmez. yolsuzlukların yürüyüp gittiği bir ortamda darbeden konuşulması hiç de anormal değildir. diyelim ki konuşuldu, sağlam delillerle ispatlanmadıkça bunun bir yaptırımı olamaz.” sohbetin yapıldığı ortamdakilerin de düşündüğü gibi masumane bir cümle değildi bu. ben “hocam ben bunda bir darbe taraftarlığımı seziyorum” derken arkasını dönüp ters ters bakan, “darbeyi savunduğunu da nereden çıkardın” diye hömküren kişilerin düşündüğü gibi öylesine bir laf da değildir. bir şeyi normal görmek (anormal olmadığını düşünmek) ona hak vermek demektir. evet senin de öyle düşündüğün manasına gelmez ama kesinlikle “hak verdiğin” manasına gelir.

birilerinin darbeden konuşması normal olabilir. mesela şu an ben darbe olsun diyebilirim. sen de diyebilirsin. neden? zaten demokrasiye inanmıyoruz. ama darbe hakkında konuşan kişi demokrasinin yılmaz bekçisi olduğunu savunuyorsa ya da demokrasinin bu yılmaz bekçisi darbenin konuşulmasını normal görüyorsa ben bunda bir çelişki görürüm arkadaş. bu samimiyetsizlik sinirimi bozar. cumhuriyet mitinglerinin demokrasi ve laiklik sevdası için yapıldığını söyleyen kişi tam da bu demokrasi sevdalısı kişidir çünkü.

sağdan soldan duyduklarıyla ideoloji sahibi olmuş, bu ideoloji ile gözlerini bağlamış, konuşmaların alt metinlerini irdelemeden dinleyen kişilerin bunu okuyamaması gayet normal.

ali sirmen, chp’nin halkla bütünleşemediğini, bütünleşmek için bir düşman yaratıp ona tavır almaktan öte bir siyaset izlenmesi gerektiğini, cumhuriyet mitinglerinin neden siyasal alanda başarılı olamadığını anlayan nadir ergenekon savunucularından olduğu için son derece saygı duyduğum entellektüel bir isim. konuşması arasında geçen bu çelişki dışındaki konuşmasını kısaca özetlemek istiyorum:

“ergenekon, delillerin legal olmayan yollardan toplandığı, yargının serbestliğini polisin engellediği, savcılıklar yerine polis tarafından yürütülen bir davadır. akp’yi aşmış, nato ve abd tarafından sürdürülen bir oyun, bir muhalif sindirme operasyonudur. ruşen çakır’ın da belirttiği gibi, emniyette cemaat kadrolaşması vardır.
emniyet, usulün gerektirdiğinden farklı olarak aramaları bir avukat eşliğinde yapmıyor, tutuklanmalar dayanaksız. tüm tutuklama kararlarında 103-a (terör suçu) yazması özensizliğin, jenerikliğin kanıtıdır. iddianameler yayınlandıktan sonra evlerinden kaçmamış olan sanıkların ani baskınlarla tutuklanmaları, bu kişileri küçük düşürmek, onurlarını kırmak amaçlıdır. zira bir sanık diğer sanık veya tanıklara baskı yapma, delilleri yok etme ihtimali olmadıkça apar topar tutuklanamaz.”

“ergenekon davası kapsamında tutuklanan kişiler gerçekten suçlu bile olsa bu, davanın hukuksuzluğunu meşru kılmaz.”

“tutuklanan herkesin fethullah gülen cemaatinin karşısında olan isimler olması manidardır. kamudan imf’nin emriyle çıkartılan isimlerin yerine kadrolaştırılacak personelin getirileceği aşikardır. kadrolaşma yeni anayasa taslağıyla da kolaylaştırılmak istenmiştir.

hükümetin ikiyüzlülüğü davaların basında yer alması konusunda izledikleri politikada da açıkça görülüyor. deniz feneri davası akp içine uzandığından dolayı hakkında yayın yasağı getirildiği halde ergenekon davası hakkında her türlü dedikodu bile yayınlanabliyor.”

buraya kadar ondan hep duyduğumuz ve hak da verdiğimiz konuşmalar… bundan sonra darbeleri normal gördüğünü düşündürten bir bölüm daha geliyor:
“devlet tamamen işlemez hale gelmeseydi 12 eylül olmazdı. her askeri darbe sivillerin icraatlarının bir sonucu olarak yapılmıştır. 11 eylül 1980′deki ortam bir daha oluşsa artık ne yaparsanız yapın 12 eylül yine olacaktır” o zaman şu soruyu sormam gerekiyor, cumhurbaşkanının bile seçilemeyeceği bir ortam yaratıldığında devlet işlemez hale getirilmemiş miydi? o zaman amaç neydi? bu sözlerin üzerine gayet manidar olmadı mı şimdi?

ali sirmen devam ediyor: “milletten demokrasi talebi gelmedikçe demokrasi işlemeyecektir.” ha yani halk darbesinden bahsediyoruz, tepeden inmeyen halktan yükselen bir darbe? işte keşke böyle yapsanız… laiklik laiklik diye ağlamayıp da halk için bir şeyler yapmaya çalışsanız, halkın önceliklerine önem verseniz? ahh keşke…

kendisine “hocam, dünya üzerinde laik diyebileceğimiz bir ülke söyler misiniz?” dediğimde bana abd ve fransa dedi. ağlayacak gibi oldum. laiklik tanımlamalarımız çok farklıydı. aynı şeyi savunduğunu düşünen kişiler bile laikliği farklı farklı tanımlıyordu. üzülüyordum artık. herkesin farklı tanımladığı, bir türlü herkesin aynı şeyi düşünemediği bir kavram için halk gerdiriliyor, mitingler düzenleniyor, darbeye uygun “sivil icraatları” yapılıyor ve devlet işlemez hale getirilmek isteniyordu.

evet, akp hükümetinin düşmesini isteyen, bu kadrolaşmadan, devletin, milletin satılmasından muzdarip olan biri olarak ben de tutunacak bir dal arıyorum. size yaklaşıyorum. ama sizin aklınız başka yerde. ben size platonik aşığım. ve size açılamadığım, açıldığım takdirde iç yüzünüzü göreceğim için “demokrasiden yana olmamakla, akp yandaşlığıyla” itham ediliyorum. üzülüyorum hocam. yapmayın. nolur.

beraber yürüttük biz bu yollarda diye naralar atarken onlar, biz de halkla bütünleşsek, halkla türküler tuttursak, onlara yukarıdan bakmasak? onların haline ağlamasak da onlarla birlikte ağlasak? olmaz mı? halkın istediği bir şeyler yapsak, kendi evimizin önünde oynamayıp da arkadaşların evine gitsek?

EAR projesinde ise;

File f = new File("talha.xml")

dediğimiz zaman application server’ın root’una düşüyoruz. Sittinsene ulaşamayız o dosyaya artık. Bu yüzden önce classloadera erişmemiz ve bunun üzerinde kaynaklara erişmemiz gerekiyor. Bunun için EAR projesinin altındaki web projesindeki(WAR) bir servletin içinde önce class loader’a erişiyoruz ve sonra buradan istediğimiz kaynağı çekiyoruz.

URL url = this.getClass().getClassLoader().getResource("WEB-INF/LimangoExample.xml");

getClassLoader() dediğimiz anda nereye düştüğümüzü görmek için:

this.getClass().getClassLoader().getResource(".")

‘i kullanabiliriz. Bu URL, EAR içindeki WAR projesinin kök dizinini veriyor. getResource içerisinde de istediğimiz dizine gidiyoruz.

Artık bu saatten sonra normal URL okur gibi okuyabiliriz dosyayı:

StringBuffer buffer = new StringBuffer();
BufferedReader in = new BufferedReader(
new InputStreamReader(
url.openStream()));
String inputLine;

while ((inputLine = in.readLine()) != null) {
buffer.append(inputLine);
}
in.close();

Dosyamız XML ise ve işleri biraz kolaylaştırmak istiyorsak JAXB’nin unmarshaller’ını kullanabiliriz okumak için.

sebep? hayır, eşşeğin zki değil.

doğu’dan batı’ya doğru geldikçe sarışınlara olan ilgi ve alaka azalıyor. çünkü aldığınız tepkiler “vaaay be analar neler doğuruyor”dan, “mınakoyim analar nebçim şeyler doğuruyor”a kayar. ikincisinin vurgusunda sürekli bir böyyykleme var. insanlar sizi tasvir ederken böyyykler efendim batıda. çünkü hem alışılmışın dışındasınızdır ve fakat alışılmışsınızdır. gül cemal-i cihan olsanız sırf sarışın olduğunuz için kafadan elenirsiniz.

işin sosyolojik boyutu?

sarışın erkek büyük ihtimalle batıda yetişmiştir. bu yüzden batıdaki hatunlar hoşuna gider. sonuç? sarışın erkeği beğenenler doğuda iken, onun beğendiği hatunlar batıdadır. ters ilişki yani. dur lan başka bi tanım bulalım, ters ilişki kötü oldu. ters oran. ha evet oldu bu.

işin gelenek boyutu?

gelenek şu: kız, babası gibi adam arıyor ya, eğer sarışın erkek beğenecekse, bu kızın babası da sarışın demek. e ulan babası sarışınsa büyük ihtimalle bu kız da sarışındır. sarışınlar sarışınları sevmediği için o iş olmaz. kız esmer olsa zaten yanına esmer bi adam ister. çünkü esmer bi kadının yanında sarışın bi erkek cidden yarrak gibi duruyor.

bu ahval ve şerait içinde sarışınlık kıvanç tatlıtuğ’a kolay efem. sinirlendim, elim ayağım titredi yemin ediyorum. gidiyorum lan.

en güzel yanı, ezici bir çoğunluğun bu kitabı “bürokrasinin eleştirisi” olarak algılamasına rağmen çok farklı alegoriler ile ilişkilendirenlerin de olması. ben de kendimce ( kafka’nın yaşamını da göz önünde tutarak ) yaptığım çıkarımları özetledim naçizane.

dava, insanın bir “kul” olarak yargılanışını anlatıyor.

— spoiler —

k. ne olduğu, neden olduğu bilinmeyen bir sorgulamaya tabi tutuluyor, neden sorgulandığını sorduğu vakit hiçbir cevap alamıyor. sorgulandığı odaların ciddiyetsizliği, yüksek yargıçların odalarının bile ağaçların üzerinde olması mahkemenin ciddiye alınmaması gerektiğini gösteriyordu. k. da başlangıçta davayı gerçekten önemsemiyordu. mahkeme salonunda sesini yükseltip nutuklar atıyor, birilerinin fikirlerini değiştirdiğini sanıyordu. bir tarafta sessiz, sakin oturan “elit(?)” tabaka varken bir tarafta da konuşmaları yeri gelince coşkuyla alkışlayan bir kitle vardı. bu iki grubun oturma düzeninin sağ-sol diye nitelendirilmesi tesadüf olmasa gerek. sağ tarafta oturanların daha banal ve coşkulu olması da hiç tesadüf değil… k.yı davanın içine sürükleyen amcasının da toplumun ta kendisi olduğunu düşünüyorum. ona yardım etmek isterken, onu tam bir çıkmaza sokmaları bakımından.
ne vakit amcası da olaylara müdahale etmeye başladı, işte o vakit işler çığırından çıkmaya, dava k.’nın gündelik hayatına etkimeye başladı. k. meslek hayatına bu olayların etkimesini engellemek için davaya eğilip ona önem verdikçe arkasından iş çevirenlerin sayısı arttı. ona gelecek işleri müdür yardımcısı alıyor, odasını kendi odasıymış gibi kullanıyordu. yani k. kul olarak sorgulanışına önem verip buna kafa yordukça gerçek dünyada başarısızlık, kaybetme yoluna giriyordu. zaten sonu da bu yüzden geldi.
yargılandığı mahkeme tam bir karabasandı ve onu kurtaracak avukatlar da çaresizdi. mahkemenin kurallarını tam olarak kimse bilmiyordu. yargıçlar ve yüksek yargıçlar tarafından yargılanan kişinin dosyası en yüksek mahkemeye gidiyor ve burada ne olduğunu, hatta oranın neresi olduğu bile bilinmiyordu. işte bu katın tanrı katı olduğu, kilisede geçen konuşmalarla da netleştiriliyordu. bir davanın asla düşmemesi, dilekçelerin, belgelerin nereden gelip nereye gittiğinin bilinmemesi; yargıçların sanığı davadan kurtaramaması ve fakat uzaklaştırabilmesi konunun ahir dünyayla alakalı olduğunu gösteriyor.
bu yargıçlar sanığı davadan kurtaramıyor dedik. peki ne yapabiliyorlar? sözde beraat ettirebiliyorlar. bu şu demek: siz beraat ettim diye sevinip evinize giderken, sizi tutuklamaya gelmiş yeni bir ekip görebilirsiniz. şansınız varsa ikinci tutuklama geç olur. avantajı şudur: iki tutuklama arasında mahkeme ile hiçbir ilişki kurmanıza gerek yoktur. sürüncemede bıraktırabiliyorlar: bunda sanığın geleceği sözde beraattakinden daha aydınlıktır. tekrar tutuklanma tehlikeniz yoktur fakat yargıçlarla sürekli ilişki içinde olmanız gerekmektedir. ara sıra da sorguya çekileceksinizdir.
bunlar hep vicdanımızla yüzleşmemiz gibi geliyor bana. bir şeyleri tamamen yok sayarak özgür kalmaya çalışabiliriz ve fakat bilinmezliklerin, pişmanlıkların bizi tekrar ne zaman ele geçireceği bilinmez. ya da vicdanımızla sürekli ilişki içinde olabiliriz. ama bu da saha stresli, daha baskı altında bir yaşam demek olacaktır.
mahkemeden asla kurtulamamanın yani vicdanını rahatlatamamanın sonucu ise tüccarın yaşadıklarıyla anlatılıyor. davasına battıkça batan tüccar, bütün mal varlığından oluyor, avukatının dudaklarından çıkacak iki çift lafı bekliyor, onun için bir şeyler yapıldığında büyük minnettarlık duyuyor; avukatın kölesi oluyor. yani onu vicdanının rahatsızlığından kurtaracak kişiye kul, köle, köpek oluyor. tüccarın avukatın kendisini zille çağırması, onun evinin bir köşesinde yatıp kalkması, horlanması hep bu köpekliği anlatıyor.
mahkemenin düşük yargıçları bile kendilerini en yüksek olarak görüyor ve resimlerini ona göre yaptırıyorlardı. yargıçların, din âlimi olarak gözükmek isteyen sıradan ve cahil kişiler olarak betimlendiğini düşünüyorum. ya da sadece, “daha yukarda kim olduğu bilinmediği için en yukarıda olduğunu iddia eden kişiler”…
sanıkların çaresizliği, mahkemenin bilinmezliği kime ne kadar kıymet verilmesi gerektiğini, kimin ne kadar büyük olduğunun görülmesini engelliyordu. bu da davaların çözüme kavuşturulamamasına, kişinin bir sürünceme içerisinde ölüp gitmesine neden oluyordu.
kilisede rahibin anlattığı hikâye davanın neden sonuçlanmadığını, adalete neden kavuşulamadığını özetliyor:
“
yasaların önünde bir kapı bekçisi vardır. adam bu kapının önüne gelir ve içeri, yasaya girmek istediğini söyler. bekçi ise adama şimdi giremeyeceğini ama ileride belki girebileceğini söyler. adam buna rağmen içeri girmeye davranınca bekçi ‘istiyorsan gir ama içeride benden çok daha güçlü bekçiler var, onlarca kapı var ve her kapıdaki bekçi bir öncekinden daha güçlü öyle ki ben üçüncüsünü gördüğümde bile korkudan kaskatı kesiliyorum’ diyerek uyarır. oysaki adam bu bekçiden bile korkmaktadır. bir şekilde ondan izin koparmak için ona yalvarır, varını yoğunu verir. fakat bekçi izin vermediği için bir türlü içeri girmeye cesaret edemez. yıllar böyle geçer gider, adamın artık beli bükülmüştür yaşlılıktan. bekçiye şunu sorar:’madem herkes yasaya ulaşmak istiyor ve bu o kadar önemli, neden benden başka kimse bu kapıdan girmeyi denemedi?’. bekçi cevap verir: ‘çünkü bu kapı yalnızca sana ayrılmıştı ve sen içeri girmeye cesaret edemedin.’
adam ölmeden önce bir ışık ve açık kapılar görür. bekçi ise arkası sürekli kapıya dönük olduğu için bunları görmemiştir.
“

adam, belki içeri girseydi içerinin bu kadar da zorlu bir yer olmadığını görecekti. ama o, bütün enerjisini ilk kapıda harcadı ve ömrünü burada heba etti. bekçi, içeriyi hiç görmemiş olduğu halde onu engelleyebildi. yani adam, nereyi koruduğunu bilmeyen bir adam tarafından yok yere engellenmişti. bunun tek sebebi, kendisine ayrılmış yasa yoluna girmeye cesaret edememesiydi. yani yasaya, adalete ulaşmasını kendi elleriyle engellemişti.

— spoiler —

sosyal hayatta başarılı olmak istiyorsak kendimizi sevdirmeli ve toplumda bizi kabul etmiş insanların varlığını kanıtlayarak bunlara yenilerini eklemeliyiz. değil mi zuzucuklarım?

kendini sevdirdiğini göstermenin en iyi yolu bir sevgiliye sahip olmak.

sevgili sahibi olmak, kadınlar tarafından beğenilmek “toplum tarafından kabul görmüş olmak”tır. kadınlar da, toplum tarafından kabul görmüş kişilerle ilişki kurmak ister. sevgilisinden ayrılan erkeğin dayanılmaz çekiciliği, karısı olan erkeğin cazibesi sırf bu yüzden vardır genç kadınlar için.

girdiği ortamda kadınların ilgisini çekebilen, ezik tavırlar almayan, onları güldürebilen ve hatta kaldırabilen adam “sosyal” sıfatına layık görülüyor. işe alım sürecinde bile “kız arkadaşın var mı?” diye sorulan soru aslında “bulunduğun ortamlarda ezik ve silik misin yoksa dikkat çekip insanları etkileyebiliyor musun?”dur. tutunamayanların birbirine tutunduğu bir “aşk” ilişkisinin yanılsamasını hesaba katarak bu iki sorunun birebir ilişkisi olmadığını belirterek geçiyoruz.

sosyalliğin tanımı hatun kaldırmak değil… kelimenin gerçek tanımı iş ve özel hayattaki arkadaşlarına kendini kabul ettirebilmek, fikirlerini savunabilmek, düşüncelerinin değerli olduğunu hissettirebilmek, onların güvenini kazanabilmektir. dikkat ettiysen eğlendirmekten hiç bahsetmedim. çünkü kişi, mutlaka ki birilerini eğlendirebilir. yeter ki kapağını bulsun. 30 yaşına gelip de hala erojen bölgeye yapılan cücük hareketi ile, yanındaki kadının ne bileyim şapkasını tokasını alıp kaçarak eğlenebilen/ eğlendirebilen dangalaklar var. yok değil. zekice esprilerle yerinden kalkmadan milleti güldürebilen de, orta yolu bularak çevresini neşelendiren de. bu yüzden insanları eğlendirebilmeyi de sosyallikten saymıyoruz. cücük hareketi yaparak komik olduğunu düşünen dangalak, daha seviyeli bir ortama girdiğinde eğlenceli biri olmadığını düşünecektir. aynı şekilde esprileri anlaşılmayan biri de, kalitesiz bir ortamda eğlenceli biri olmadığını düşünecektir. demek ki bunların hepsi göreceli. “eğlenceli” olma seviyeniz bulunduğunuz ortama göre değişir.

şimdi sosyalliğin gerçek tanımıyla mühendisi bağdaştıralım. mühendis adam, işinde başarılı olduğu sürece özgüven sahibidir ve kişilik bozukluğu olmayan her mühendis sosyal ortamında sözünü dinletip kendini sevdirebilir.

normalde insanlara sözünü geçirebilen, onların güvenini kazanmış, ilgisini çekmiş mühendis kişisi iş hayatındaki bir kaç başarısızlık akabinde içine kapanmaya, kendini, doğrularını, yanlışlarını sorgulamaya, toplumdan uzaklaşmaya başlar. bir mühendisin iş hayatında ve dolayısıyla sosyal çevresinde başarılı olması aslında teknik bilgisine bağlıdır ve ona, başarılı sayılabilmesi için yaptığı işlerden bir sonuç almış olması gerektiği öğretilmiştir. sosyal bilimlerden farkı budur mühendisliğin. birinde fikirlerinizi savunduktan sonra hiç bir sonuç göstermeniz gerekmezken, diğerinde bir şey söylüyorsan bunu kanıtlamak zorundasındır. mühendis adam, başarılı olmayı kendi için bir zorunluluk olarak görmektedir. çünkü hayatı boyunca hep en iyi eğitimi almış, derin mevzulara kafa yormuş, gözden ırak problemlerle başa çıkmaya çalışmış ve başarısını, özgüvenini bu problemleri çözebilmesine bağlar hale gelmiştir. ama bunda ayıplanacak bir şey olmamalı; bir işi olan herkes, işindeki başarısızlığını ruhsal bir yenilgiye çevirir ve toplumdan uzaklaşır. sosyal mesleklerden biraz farklı olarak, bir mühendisin başarısızlığı çok daha kesin yargılarla suratına çarpılabildiğinden, özgüvenini yitirme süreci daha çabuktur, toplumdan uzaklaşması daha hızlıdır.

kısaca, psikolojik problemleri olmayan her mühendis, işinde büyük başarısızlıklara maruz kalmadıkça sosyal hayatında başarılıdır.

not: hala, sosyallik hatun kaldırmaktır diyorsanız doğru olabilirsiniz aslında. mühendisin sosyal hayattaki başarısızlığını nedeni bu olabilir. sonuca endeksli mühendis kişisi, bir kaç red cevabından ve belki de başarısız ilişkiden sonra yukarda bahsettiğim ruh haline girer ve toplumdan çekilme süreci başlar. yapacak bir şey yok anasını satayım, ne yapalım lan.

“kuran, incil ve tevrat’ın sümer’deki kökeni” adında bir kitap yazmış. bu kitabın 95. sayfasında “…görüldüğü gibi din kitaplarına tanrı sözü olarak giren bu konu ile sümer efsanesi arasında küçümsenemeyecek benzerlikler var” diyerek kutsal kitapların tanrı kelamı olmadığını, sümer mitolojisinden apartılmış hikayeler olduğunu açıkça söylüyor. tamam.

kitabın ismi ile içeriğini karşılaştıralım: kitabın hiç bir yerinde incil’e dair bir şey anlatılmamıştır, bu bir. adını değiştirelim: “kuran ve tevrat’ın sümer’deki kökeni”… tevrat’tan yaptığı alıntılar ve karşılaştırmalarda tevrat’a cesurca saldırmıştır, fakat şunu unutmuştur: tevrat zaten tanrı kelamı değildir. incil de. bunu savunan zaten yok, bütünlüğü korunamamış bu kitapların insanlarca tekrar yazıldığı bilinen bir gerçek zaten.

kuran’a yaptığı göndermelerde “…sümer’dekinden biraz farklı olarak”, “…yüzeysel bir şekilde anlatılmış” gibi kaçak saldırılar yapmış. birini örnek vereyim: sümer’deki bir efsaneyi kuran’daki ayetlere benzetmek istemiş. kullanabileceği ayetleri bulamayınca “…ama islam mitolojisinde var bu, turan dursun demiş, kesin doğru yani” diyerek anlatmaya başlamış: gökyüzündeki iki melek yeryüzüne inmiş, burada ikisi de bir kadına aşık olmuş. kadın, “şu şaraptan içerseniz sizinle birlikte olurum” deyince bu melekler de yoldan çıkmış ve kafirlerden olmuş. islam mitolojisinde böyle bir şey olduğunu hiçbir kaynakta görmedim ben. islam inanışında melekler cinsiyetsizdir, aşık olma gibi bir şansları yoktur. hadi diyelim oldu; tüm inanç sistemi içinde şeytandan başka allah yolundan sapmış hiçbir melekten bahsedilmez. yani bu benzetme tamamen yanlış bilgilendirmedir. zaten bir dakika, turan dursun kim lan allasen?

sümer mitleri ile ilahi dinler mitleri arasında benzerlik olduğunu iddia ettiği bir diğer hikaye; ibrahim’in, karısı sara’yı firavun’a kardeşi diye sunarak kendi hayatını kurtarması hikayesi. bu hikaye de kuran’da hiçbir şekilde geçmediği için hadislerden alıntı yaparak konuyu açıyor. hadislerin kaynağı ebu hureyre… ebu hureyre’yi şöyle tarif edelim. bu sahabi, islam’ın doğuşundan yaklaşık 7 yıl sonra islam’ı kabul etmiş ve en çok sayıda hadisi rivayet etmiş zattır. çoğu sahih hadisi rivayet etse de güvenilirliğine gölge düşüren rivayetlerde de bulunmuştur. muhammed bin abdullah’ın kendisinden değil de başkalarından duyduklarını direk ondan duymuş gibi rivayet etmiş; daha sonra çelişkileri kanıtlanınca bunları geri almıştır. hatta bir süre sonra zamanın halifesi hz ömer tarafından, “bi dur, bi soluklan, ne çok hadis biliyormuşsun arkadaş” denerek ikaz edilmiştir. yani iyi niyetlidir, doğrudur ama ilme olan açlığı onu yanlış bilgilere de götürmüştür. sağdan soldan duyduklarını kesin bilgiymiş gibi anlatıp, bir taraftan da ilgilendiği diğer mitolojileri de kafasında harmanlayıp hadis olarak sunmuştur. bu yüzden, diğer güvenilir zatlar tarafından doğrulanmayan rivayetleri yanlış kabul edilebilir. çığ’ın bahsettiği bu mit de başka zatlar tarafından hiç anlatılmamıştır. kısaca, doğruluğu çok muallaktır. (bence kesinlikle yanlıştır)

doğrularından bahsedelim. zira tarafsız bir eleştiri yapıyoruz.

nuh tufanı, insanın yaratılması, adem’in cennetten kovulması, kadının erkeğin kaburgasından yaratılması konularında haklıdır. sümer mitolojisinde geçen mitlerle kutsal kitaplarda geçen hikayeler benzeşmektedir. ama bu tutarlılık, bu bilgilerin tek bir kaynaktan çelişkisiz olarak aktarıldığının bir belgesi de olabilir.

kuran’da bulduğu bir yanlışlık gerçekten de kafa karıştırıcıdır. araf suresi’nde geçen ” sizden öncekilerden kimsenin yapmadığı hayasızlığı mı yapıyorsunuz ” diyerek lut kavminin eşcinselliğinin dünya’da bir ilk olduğunu anlatan sözlerin doğruluğu tartışılabilir. eşcinselliğin çok daha eskilere dayandığı bilinmektedir. (de bulduğun hata bu olsun be hocam. tövbe tovbe.)

toparlayayım. kutsal kitapları yargılamasında hiçbir yanlışlık görmüyorum. yapılmalıdır. ama şöyle de bir şey var: sırf düşündüklerimizin doğruluğunu ispatlamak için var olan felsefi sistemleri kafamıza göre yorumlamak, içine olmayan şeyler katmak, çarpıtmak çok da iyi niyetli değildir. bu yüzden bilim insanlığına saygı duysam da iyi niyetine ve samimiyetine inanmıyorum.