her sarışının kendisini brad pitt veyahut kıvanç tatlıtığ sanması faciasını bir kenara da bıraksak türkiye’de sarışın olmak ve bunun verdiği farklılığı taşıyabilmek tam bir peygamberlik sabrı ister. efendim eğer sarışınsanız sizi beğenecek hatun sayısı türkiye’deki ortalama bir insanınkinin %21′idir. hani şöyle bir hesap yapıyoruz ya, “istanbul’da 100.000 akran hatun olsa, 80.000′inin sevgilisi olsa, kalan 20.000′inin 100′de biri beni sevse kalır 200…” işte bunun %21′ini aldığımızda kalan sayı baya bildiğin 42′dir. yani istanbul’da bizi sevebilecek 42 hatun var. bunların yarısı sizin kıvanç tatlıtuğ’a “ay o kadar da benzemiyormuş”unuzu anlasa kalır 21. istanbul’un yüzölçümüne oranlarsan bunu kendini karaköy’de veya ataşehir’de bulursun.
 

sebep? hayır, eşşeğin zki değil.

doğu’dan batı’ya doğru geldikçe sarışınlara olan ilgi ve alaka azalıyor. çünkü aldığınız tepkiler “vaaay be analar neler doğuruyor”dan, “mınakoyim analar nebçim şeyler doğuruyor”a kayar. ikincisinin vurgusunda sürekli bir böyyykleme var. insanlar sizi tasvir ederken böyyykler efendim batıda. çünkü hem alışılmışın dışındasınızdır ve fakat alışılmışsınızdır. gül cemal-i cihan olsanız sırf sarışın olduğunuz için kafadan elenirsiniz.

işin sosyolojik boyutu?

sarışın erkek büyük ihtimalle batıda yetişmiştir. bu yüzden batıdaki hatunlar hoşuna gider. sonuç? sarışın erkeği beğenenler doğuda iken, onun beğendiği hatunlar batıdadır. ters ilişki yani. dur lan başka bi tanım bulalım, ters ilişki kötü oldu. ters oran. ha evet oldu bu.

işin gelenek boyutu?

gelenek şu: kız, babası gibi adam arıyor ya, eğer sarışın erkek beğenecekse, bu kızın babası da sarışın demek. e ulan babası sarışınsa büyük ihtimalle bu kız da sarışındır. sarışınlar sarışınları sevmediği için o iş olmaz. kız esmer olsa zaten yanına esmer bi adam ister. çünkü esmer bi kadının yanında sarışın bi erkek cidden yarrak gibi duruyor.

bu ahval ve şerait içinde sarışınlık kıvanç tatlıtuğ’a kolay efem. sinirlendim, elim ayağım titredi yemin ediyorum. gidiyorum lan.